Eindelijk was het dan zover, vuelta leon voor onze ploeg de thuiswedstrijd en hier staan altijd sterke ploegen aan het vertrek. Na een aantal slechte weken van mezelf valpartij, later ijzertekort, later ziek.. Had ik nog 2 weken om op niveau te komen. Hard trainen was de boodschap. Dat hadden we gedaan nou was het hopen dat de vorm er was.

1e etappe: Op papier was het een vlakke etappe met halverwege wat heuveltjes, ze deden bij iedereen pijn maar echte verschillen werden er niet gemaakt. Na ongeveer 70 km ontsnapte er 4 renners, waaronder onze ploeggenoot pol nabben. In het peloton viel het compleet stil en met nog 50 km te gaan was het verschil al 5 min! Vervolgens gingen er verschillende ploegen zich organiseren en werd het gat bijna dicht gereden, een renner van een Colombiaanse ploeg won met 18 sec voorsprong op Pol. Wij kwamen allemaal in het peloton binnen.

2e etappe: Die colombianen hadden indruk gemaakt, manneke van 1.40 die onze nederlandse reus aan de zuurstof reed in de eerste etappe. Dat was slechts een  voorbode in de 2 etappe probeerde we weer in een ontsnapping te zitten dat lukte ook een aantal keren maar wanneer er meer als 4 renners in de ontsnapping zaten. Gooide de colombiaanse kabouters het gas erop en werden ze weer terug gehaald. Uiteindelijk liep het op een massasprint uit. En stonden we nog steeds 2e met Pol in het algemeen klassement. Ik voelde me opzich wel goed maar niet super morgen hopelijk beter.

3e Etappe: Weer reden de colombianen 150 km op kop en mocht er werkelijk waar niemand ontsnappen, ik had goede benen en probeerde het een aantal keren maar het mocht niet baten. De Colombianen die vroeger in de tour op minuten werden gereden door de Nederlanders deden nu de jongens van de lage landen meer pijn als ooit tevoren, weer massasprint dus!!

4e etappe: Eindelijk vandaag bergen 180 km, puertos. Vanaf de start was het vuurwerk, voor ons was het zaak om in de juiste ontsnapping te zitten maar weer was het hetzelfde verhaal, de kleinste ploeg van het peloton reed weer het hardste alleen speelde ze het nu anders, vlak voor de 3e berg van de dag reed ik met een mooi groepje weg. Jongens van verschillende ploegen zaten erbij en er werd flink doorgetrapt. Maar nu hadden we in plaats van dat de colombiaanse ploeg het dicht reed, zaten ze met 2 man bij ons in de ontsnapping van 7. Op de berg werden we terug gepakt en in de afdaling zijn we als maloten naar beneden gereden, vervolgens gingen de Colombianen weer controleren en op een kort klimmetje ontsnapte ik weer met 4 andere jongens, 1 prof uit italie, rabobank, david guttieruz (zoals altijd) en een COLOMBIAAN om er gek van te worden. Op de ena laatste klim werden we terug gepakt en op de laatste klim was het zaak om pol vooraan af te zetten. Dat lukte en zodoende stonden we met pol en Hermano in de top 15. Ik zelf had de pijp een heel eind leeg en was ook niet nog steeds niet echt super goed.

5e etappe: de laatste dag. gelukkig want als ik een trap op loop dan springt de verzuring bekant al uit me oren, me ogen hebben lucifers houtjes nodig om open te blijven, ik zit helemaal stuk. Maar goed, het heeft zijn redenen met zo’n slechte voorbereiding. Dus vandaag was het weer ouderwets aanvallen, vanaf km 5 probeerde ik het al, maar het mocht niet baten, zie vorige dagen onder het motto colombianen. Uiteindelijk reden we met 6 man weg en begonnen we met 20 seconden aan de klim, binnen no-time kwam hermano aanstuiven en moest ik volle bak op kop rijden dat duurde ongeveer een km en toen sprintte hij me voorbij, met 5 andere colombianen in het wiel. Uiteindelijk heb ik een gruppetta opgezocht en zijn we rustig na de finish gereden, daar kwamen we tot de verrassing dat niet hermano maar Pol onze eer hoog had gehouden, in de afdaling en vals platte stukken was die nog 40 man voorbij gereden en zodoende naar een 4e plek gereden in de etappe maar ook in het algemeen klassement! Dus ploegleider uiterst tevreden en dat werd rijkelijk beloond met een heerlijk avondje uiteten!

Deze week gaan we weer een vuelta rijden, ik voel me nog steeds gaar maar 2 dagen uitrusten moet hopelijk genoeg zijn!

We gaan het zien, groetjes Joost

Het is al een tijdje geleden dat ik hier iets van me heb laten horen. Dat heeft meerdere

oorzaken, namelijk vuelta Leon is in aantocht, en we zijn met zijn allen op vakantie geweest.

Daar stonden we dan, boven op het beest van de asturias, kletsnat, doorweekt, koud en vooral heel heel moe! 2 dagen rust zaten er tussen. Tussen circuito montanas, en montanas centraal. 15 min achterstand in nog geen 120 km! Mijn ploegleider was er al uit. Joost je motor hapert, stoterd en moet opnieuw gereviseert worden. En aangezien niemand van onze ploeg nog enig aanspraak maakte om deze vuelta te winnen. Werd zonder tegenspraak besloten om de moter van mij even helemaal leeg te maken. De plaatselijke crack van de fiesta in oviedo werd gebeld en zo trok ik er s’avonds samen met me ploegleider en masseur er tussenuit. De ploegleider besloot dat de masseur terug zou rijden dus die zou nuchter blijven. Dat zou voor ons 2 niet het geval zijn zo verzekerde hij me. Zeker omdat ik al een etappe gereden had en volgens hem toe was aan vakantie was dit een goede reden om eens lekker los te gaan.

Ongeveer om 1 uur arriveerde de crack van de fiesta van oviedo. Namelijk mijn oud ploeggenoot van vorig jaar Jose Arenas. Minstens 10 kilo zwaarder maar nog steeds even gek. Hij wist nog wel een aantal leuke kroegjes. Nou dat bleek s’ochtends om half 9 kwamen we terug in het hotel, de masseur had al een paar uurtjes slaap kunnen pakken omdat hij in de auto was gaan slapen, en mijn ploegleider strompelde naar zijn kamer en heeft alleen de auto sleutel aan de andere ploegleider gegeven en is daar vervolgens de hele dag niet meer vanaf gekomen. Ik ben s’middags met de masseur meegegaan en nadat we boven op de berg de jongens van water hadden voorzien kwamen we tot het briljante idee om te gaan zwemmen aan zee in de middag.. Toen we dat vervolgens via de oortjes doorgaven aan de renners kregen ze haast. Pol werd 3e Pibe 6e en de rest zat nog allemaal in het peloton.

Toen ze allemaal waren opgefrist werd het plan gesmeden, we gaan naar het strand! Maar kwam Pibe tot de conclusie dat ie geen zwembroek mee had genomen! Wat bleek dat had niemand! Wie gaat er dan ook zwemmen na een vuelta. Javier werd gebeld, en hij had nog vrijetijds broeken van de ploeg liggen. Ze zouden eventueel wat groot uit kunnen vallen omdat hij ze alleen nog maar in zijn maat had. Hij zou de benzine van de bus betalen, en had nog 5 korte broeken liggen. Perfect! Toen we ze aantrokken bleek echter dat ze toch wel erg groot waren. Maar voor alles is een oplossing, en zo werden de veiligheidsspelden van de rugnummers gebruikt om de broek op de juiste maat te maken. Eenmaal bij het strand aangekomen schrokken we wel een beetje. Wat een drukte en vooral wat is iedereen al bruin!

Onze benen en armen staken niet af bij de rest van de strandbezoekers maar onze buik!

We leken wel 5 reflectie paaltjes op het strand! Natuurlijk had ook niemand zonnebrand olie meegenomen en waren we binnen de kortste keren 5 rode kreefden met bruine pootjes.

Dat ze om het half uur omriepen hoe warm of vooral koud het water was nodigde het ook niet uit om de zee in te springen, maar omdat het op een ogenblik niet meer te houden was. Besloten we om gewoon met zijn alleen de zee in te springen! Dat gebeurde dan ook! Toen ik boven water kwam en het zout uit me ogen had gevreven keek ik recht op 2 witte billen, Pibe was zo fanatiek het water in gedoken dat alle veiligheidsspelden het begeven hadden en zijn zwembroek op half elf hing. Ik hoorde de mensen op het strand bijna lachen en trok mijne die ook niet meer zat waar die hoorde zitten maar een beetje omhoog. Na een rode rug hadden we nu ook nog een rode kop! en niet van de zon. Eenmaal opgedroogd op het strand was het tijd om weer richting huis te gaan. Zo hadden we toch nog een mooie afsluiting van een niet al te succesvolle vuelta.

Na een aantal dagen in Nederland te zijn geweest is de motivatie weer helemaal terug om nog tot september door te knallen.. Nu rijden we momenteel niet heel veel wedstrijden om fris aan het vertrek te staan van de vuelta Leon. Daar moeten we pieken! Daar zijn we nu veel voor aan het trainen parcourverkenning, achter de auto, en vooral uren maken! Die vuelta begint op 4 augustus tm 8 augustus en is een 2.2 koers dus dat betekend dat er profploegen mee mogen doen! Tegen die tijd zet ik weer een reactie hierop hoe de vlag erbij hangt!

Saludos Joost

Circuito montanas staat er bekend om, hier wordt altijd ontzettend hard gefietst. Iedereen die hier start en mee wilt doen voor de overwinning is in top conditie. Over onze ploeg viel niet veel te zeggen, we reden mee, maar vooral bleek dat we gewoon nog niet goed genoeg waren. Dat was ook voor mij het geval, sinds de valpartijen in Lugo, heb ik moeite met het oude ritme weer op te pakken. Ik zal hieronder kort een verslagje per etappe opschrijven..

1e etappe: Santander – Maliano 172 km

De opdracht was duidelijk, het circuito hier winnen is niet mogelijk, maar verliezen kan wel. Zoals altijd in spanje was het vuurwerk vanaf km 1. Niet veel later reed er een groep van 12 man weg, ik sprong op het vlakke weg en kreeg een renner uit andorra mee, we reden het gat bijna dicht. Maar op het klimmetje sloten we nooit meer aan. Me ploegleider waande me ook tot rust, alleen dat nam ik weer te letterlijk. Er reden nog eens 12 man weg die wel aansloten bij de kopgroep, en via de oortjes hoorden we dat we moesten gaan rijden, Pol en Pibe trokken zo vreselijk hard door op het vlakke dat alle Spanjaarden, Italianen, Duitsers en Iraniers kraakte maar we kregen het gat niet dicht, uiteindelijk stopten we en liepen ze 6 min weg, toen werden de andere ploegen ook wat nerveus en begonnen te rijden, maar uiteindelijk kwamen we niet dichterbij dan 3 min, en finishte we in het peloton. Ik finishte in principe gemakkelijk maar voelde me toch niet heel goed. Weinig kracht in de benen.

2e etappe: Santona – Ramales de la victoria 176 km

Vandaag zou het al een stuk pittiger worden, hier zullen de verschillen ook nog niet gemaakt worden in het klassement. Voor mij stond er weer een test klaar, gister slecht, kijken of ik verbeterde. Nou dat was niet het geval, ik reed rond als een krant en werd op 50 km van de meet gelost. Ik had geluk dat ik niet de enige was en zo konden we rustig naar de finish rijden, op een half uur van de winnaar.

3e etappe: Miengo – el astillerro 178 km

Gister had ik een relatief rustige dag gehad en morgen staat een hele zware bergrit op het programma, dus vandaag is een dag om iets te proberen. Klassementen hoef ik niet meer voor te rijden. Dus proberen een etappe te winnen restte nog. Na 10 km reden meteen 2 renners weg dat waren renners van profploegen, die kregen de vrijheid van het peloton en pakte snel 6 min. In het peloton werd er op dat moment rustig gereden en de renners spaarden zich voor de dag van morgen. Na de sprint speciaal ontstond er een beetje chaos, en daar profiteerde ik van met me ploeggenoot narcis, we sprongen weg en aangezien we toch al op een half uur stonden reed niemand achter ons aan. We reden al snel 2 min af van de voorsprong, en onder aan de klim van 1e categorie hadden we 2 min op het peloton, en 3 min achter de kopgroep. Nadat Narcis nog 1x alles gaf was het tijd voor mij om op de berg het gat te verkleinen. Bovenop kwam ik op 1 min, en na de afdaling pakte ik ze op het vlakke. Meteen begon de renner van Burgos te klote door halve bak mee te rijden, en met nog 25 km voor de streep vertikte hij het zelfs. Toen probeerde ik het alleen maar dat vond de italiaan niet zo mooi, zo ontstond er met nog 15 km voor de meet een halve ruzie en verloren we tijd als sneeuw voor de zon. Uiteindelijk reden we door alleen omdat we zoveel tijd verprutst hadden werden we op 4 km van de streep terug gepakt door het peloton. Ontzettend balen maar in ieder geval wel goeie benen en mezelf in de kijker gereden.

4e etappe: Agua de solares – fuente del chivo 146 km

Nou als je als fietser het een beetje gezien hebt op het alpe duez en dat soort bergen dan moet je echt een keertje hierheen komen. De bergen liggen hier voor het oprapen en gaan makkelijk tot 2000 m. Ook vandaag voor ons het dak van de vuelta. Nou mijn benen deden in het hotel al pijn toen ik de trap af liep van gisteren. Dat was in de etappe niet minder, gelukkig was ik weer niet de enige. Dus op de ena laatste klim werden we gelost, en werden er bij menig toeschouwers blikjes cola, en fanta gescoord. Energie repen werden verdeeld, en water werd naar iedere vrouwelijke toeschouwer gespoten. Zo hadden we toch nog een beetje een leuke dag, dat we op het einde nog 16 km moesten klimmen namen we maar voor lief.

5e etappe: Polanco – torrelavega 173 km

Vandaag was er weer een dag voor vrij buiters, en omdat gisteren er behoorlijke verschillen zijn ontstaan zijn er heel wat meer renners bij gekomen die de klassementen laten varen en voor etappe’s moeten gaan rijden. Dat was ook te merken, niet normaal zoveel demarages. En er reden 10 man weg, ik zag het gebeuren en sprong weg uit het peloton, maar het was te laat 5 km lang hing ik op 100 m maar ik kreeg het laatste stukje niet dicht. Toen heb ik me weer uit laten zakken in het peloton. Later op de klim van 21 km probeerde ik het nog een keer. 5 km voor de top demarreerde ik nog een keer, reed samen met een kleine colombiaan weg pakte minuut terug op de kopgroep en minuut voorsprong op het peloton even leek ik me stunt te herhalen van 2 dagen terug, maar hoe hard die colombiaan berg op reed, hoe rustig hij over het vlakke reed. Zo erg dat hij zelfs moest lossen bij mij. ik kwam tot 40 seconden, maar die werden net zo snel weer 1 min, 2 min, en het peloton kwam al weer dichterbij. Ik besloot toen alleen door te rijden tot de volgende klim en die rustig op te rijden en bovenop aan te pikken in het peloton. Toen ik via de oortjes doorkreeg dat ik in 1x weer 6 min voorsprong had toen ik boven kwam keek ik wel raar op. Reed ik zo hard of stonden ze achter me stil, ik vroeg hoe ver de kopgroep weg was, die was al 4 min weg. Dus toen ben ik maar weer alleen verder gegaan. Na 100 km alleen gereden te hebben was ik blij dat ik het peloton terug zag. Na de finish bleek waarom ik ineens zoveel voorsprong had, er was namelijk een spoorboom achter mij dichtgegaan die niet open wou. Soms moet je beetje geluk hebben.

6e etappe torrelavega – santo toribio 147 km

De koninginnerit, hier werd zo vreselijk hard gestart de ploeg van de leider werd meteen geelimineerd ik hing er gelukkig nog aan waar er al verschrikkelijk veel eraf gereden waren zo kon ik de eerste 20 km in het peloton nog enigzins rustig zitten. Op de klim werden we er vervolgens genadeloos afgepierd. Maar ik zat weer niet alleen, er zaten veel renners van profploegen en die gingen in de vallei vol gas rijden. Zo sloten we haast aan, er zat wel geteld 10 m tussen maar toen begon de volgende klim alweer, en werden we er weer genadeloos afgereden, nu kwamen we niet meer terug en reden we met een steeds grotere groep rustig naar de finish vanachter kwamen nog verschillende renners terug. Die in km 2 gelost werden. Daar zat ook een ploeggenoot van me bij, hij vertelde dat ze met 110 km/h door de vallei heen was gescheurd hangend aan het raam van de ambulance. Uiteindelijk verloren we slechts 47 min op de winnaar.

7e etappe Potes – Santander 152 km

Eindelijk de laatste etappe. Heel de week afgezien, goeie dagen en slechte dagen, me kont doet pijn, de benen, en vooral het idee dat dit de laatste etappe is motiveerd toch nog een beetje. Maar zo dachten er meer over. Het 1 uur werden meer als 53 km afgelegd, het leek wel of het de eerste dag was, na 60 km demarreerde ik ook nog een keer en met succes we reden weg, pakte 300 m wat al uniek was deze dag, toen begonnen we aan de klim en begonnen de klassement renners toch nog de ploeg van Rabobank te bestoken om hun leider als nog uit de trui te rijden. Dat was in het nadeel van ons en werden we op de top terug gepakt. Vervolgens ben ik rustig in het peloton gaan zitten en heb ik het niet meer geprobeerd. Op 10 km van de streep zat ik lekker rustig midden peloton tot er een valpartij was, dit keer stuurde ik er mooi omheen, maar in me ooghoeken zag ik een motor aan komen stuiven die vervolgens met zijn spiegels tegen de achterkant van me helm en rug me omver kegelde, ik zelf had alleen een gebroken helm en wat schaaf wonden maar die jongen voor mij dat zag er niet goed uit. Dat was toch wel een smetje op deze mooie vuelta, want die moterrijder lag echt te slapen!!

Nu heb ik een dagje relatieve rust, me ploegleider belde al op waar ik heen was gefietst, aangezien fietsen vandaag eigenlijk niet op me agenda stond nodigde hij me uit om met hem mee te gaan. Ik had geen keuze dus dadelijk toch maar even rustig fietsen. Morgen fietsen we naar oviedo, en daar begint vrijdag de volgende vuelta tot zondag. Dan ga ik naar Nederland voor welverdiende rust..

Groetjes Joost

Ford-escort vs Porsche cayenne

4 jaar geleden was het zover, haalde me rijbewijs en mocht meteen met de fietswereld bus overal naar toe crossen. Dat werd zo’n
grote hobby dat internet werd afgespeurd voor een autotje dat viel niet mee, aangezien ik nog maar net aan het werken was en liever ging fietsen als
werken, moest ik bij marktplaats al snel de prijs veranderen van laagste naar hoogste. Zo kwam ik al snel in het gala opel kadet, fiat panda en
ford escort. Na avonden speuren, zoeken en bellen kwam ik oververmoeid aan bij het werk, weer niets gevonden vertelde ik! Nou zeiden ze, wij kopen bij fietswereld
een nieuw busje voor fietsen af te leveren en dan hebben we nog wel een mooi autotje over!! De zon brak door, me hart sloeg een paar keer over en zonder hem
gezien te hebben had ik hem eigenlijk al gekocht. Probeer hem eerst maar eens uit!

Toen ik vervolgens alles om 17.15 al had opgeruimd, uitgeveegd, afgewassen en alles al had binnen gezet was het nog 45 min wachten voordat een droom in vervulling
zou gaan. Stipt 18:00 uur stond ik buiten met de sleutel in de handen en startte de motor! Nadat hij een keer of 4 was afgeslagen lukte het me dan toch om hem
van de plaats te krijgen. Nadat me ouders hem ook goed gekeurd hadden was die verkocht! Ideaal om te leren autorijden, en veel harder als 130 km/h loopt die toch
niet of ik moet me pedaal echt door de bodemplaat heendrukken. Bij controle van de politie hoef ik alleen het gaspedaal een klein beetje los te laten en passeer netjes
met 115 km/h. Aangezien er nogal wat controles zijn op mijn traject heb ik deze auto dubbel en dik terug verdient, daar kwam ik deze week achter.

Afgelopen week kwam ik ten val in de koers en bracht mijn ploegleider mij terug met veel stunt en vliegwerk, menig verkeersregel werd overtreden. Dat ontging ook
de Spaanse politie niet. Na de koers kwamen ze hem op zoeken en wat bleek, zijn rijbewijs werd ingenomen. Hier hebben ze net als in Nederland een punten systeem,
alleen is het wat strenger bij 14 punten ben je hem kwijt. Bellen kost ongeveer 3 punten. Aangezien hij meer belt dan wie dan ook had hij zo al de helft van de punten
bij mekaar gesprokkeld. Dat vervolgens alle auto’s op zijn naam staan speelt ook niet in het voordeel, zeker niet toen we van zuid spanje naar het Noorden in 7 uur hadden
gereden, was die wederom in 3 seconden 6 punten kwijt. Nu ze hem in de koers weer hadden betrapt op bellen en met piepende  banden de Spaanse politie voorbij rijden,
was de maat vol! 2 weken zonder rijbewijs, en een boete om punten terug te kopen van meer dan 1000 euro! Wij hadden de grootste schik van de wereld want het moest er
toch een keertje van komen!

Aangezien zijn vriendin bovenop de berg 12 km verderop woont is die weer begonnen met fietsen, iedere dag zwoegt die naar boven, de 112 kilos beginnen door te wegen.
iedere kilo voelt dubbel aan. Gisteren kwam ik net op het moment dat hij weer alle moet bij mekaar geraapt had om naar boven te fietsen, naar beneden gestuifd.
Nog nooit zo vriendelijk heeft die me verzocht om hem naar boven te brengen. Ik zei maar ik kan je slechts duwen!! Nee zei die we gaan met de auto want misschien gaat
het regenen, ik keek met een betrekkelijk gezicht naar boven! Er stond aan de strak blauwe hemel alleen een vliegtuig spoor! Maar ik gaf hem meteen gelijk. Inderdaad zei
ik het ziet er niet heel betrouwbaar uit! Ik wist wat me te wachten stond, en nadat ik me gedoucht had en omgekleed belde hij al op! Waar blijf je!!! Ik sta namelijk met
de auto al voor de deur?! Nadat die verteld had hoe ik die verrekte handrem eraf moest krijgen begon het avontuur.

Toen we de provenciale weg opdraaide was het even omschakelen. Vol trapte
ik de pedaal tegen de bodemplaat, en zonder dat ik er erg in had reden we met 120 over een 80 km/h weg. Nadat ik van de eerste schrik was bekomen. Was het al raak
de spaanse politie stond paraat, ze herkende meteen de auto en hadden de handboeien al paraat, toen zagen ze ineens heel iemand anders achter het stuur zitten en werd
er heel vriendelijk gevraagd voor me rijbewijs. Toen ik me Nederlandse rijbewijs toonde snapte ze er niet veel van! Zelfs zo weinig dat ze me door lieten rijden,
verbaasd vroeg me ploegleider om me rijbewijs toen we verder reden. Zo goedkoop ga je nooit meer rijden zei die! Even begonnen me ogen te glinsteren en zei in Nederland,
rijd ik nog veel goedkoper. Hij keek me vragend aan ? hoezo? Nou misschien kunnen we jou Porsche alias Hyunday santa fé wel omruilen tegen mijn ford Escort? Wedden dat je dan goedkoper rijd!!!
Hij lachtte en zei dat hij er nog wel over na zou denken!

10 juni t/m 16 juni rijden we met onze ploeg Circuito Montanas en zoals de naam al doet vermoeden is het allemaal berg op en gelukkig ook berg af!
Hier starten oa Rabobank ct, Katousha (rus), A-style(ita), duitsers, fransen en 10 amateurteams de andere 10 zijn profploegen. We zullen zien wat het gaat
brengen!

Overigens heb ik tegenwoordig een spaans telefoon nr: 0034- 634473993

En 23 juni kom ik terug naar Nederland!

Heel even snel kort verslagje van de vorige vuelta, want ik zit alweer in de volgende alleen helaas ben ik gisteren 2x hard gevallen! Heel erg jammer want ik was goed bezig.. Ascension kan ik heel kort over zijn, op de eerste dag kwam ik al gelijk de man met de hamer tegen, omdat ik in de achtervolging zat op de 3 leiders, ben ik helemaal vergeten te eten, we zaten met 2 man op 55 seconden, en hadden 3 min voorsprong op het peloton. Toen begon het zwart te kijken voor me ogen en verloor ik in 25 km me 3 min voorsprong en dat was nog niet alles ik kwam zelfs op 5 min achterstand binnen. Rest van de vuelta hebben we de aanval gezocht maar het team van froiz controleerde zo sterk dat er geen beginnen aan was om weg te rijden.

Vuelta Lugo 1e etappe.

Nadat ik vorige week getroffen werd door een hongerklop was ik nu dubbel gewaarschuwd, alles wat ik bij me had zou op gaan. Na 70 km kwamen we op een klim van 12 km aan, waar 2 russen samen het hazenpad kozen na 2 km klimmen. Een Chileen reageerde en ik glipte mee in zijn wiel, later sloot er nog een spanjaard aan, en pakte we vrij snel de russen terug. Bovenop kwamen we met 5 man en hadden al 50 seconden voorsprong. Op de volgende klim sloot er weer een Rus aan en zo waren die met 3 van dezelfde ploeg. We werkten goed samen en met nog 5 km te gaan sprong 1 van de Russen weg, de spanjaard schoof mee, en ik gokte op de Chileen, maar die vroeg meteen om samen te werken en het gat dicht te rijden. Daar had ik geen zin in en sprong achter de rus en spanjaard aan! maar die werkte goed samen en ik kreeg een Rus mee. Die nam natuurlijk niet over en zo konden de Rus en Spanjaard strijden voor de overwinning! Ik werd nog geklopt in de sprint voor plaats 3 en werd dus 4e op 8 seconden. Super mooi want de Chileen kwam op 34 seconden binnen! En dat is een goeie klassementsrenner.

2e etappe: Hier zouden we de slag gaan slaan, aangezien er gister al vele renners niet meer aan het algemeen klassement hoefden te denken, was het vanaf het begin een stortvloed aan demarages uiteindelijk reed er een groep weg van 11 man waarbij mijn ploeggenoot pibe zat. De Russen mistten dit keer de slag en werden in de verdediging gedrukt. Zo ontstond voor ons de ideale situatie wij hoefden niet op kop te rijden en ik kon me rustig houden. Aan het einde zat immers een klim van 12 km lang en daar zouden we het gaan proberen. Na de eerste klim van de dag waarschuwde Javier ons via de walkies dat er een slechte afdaling was. Nou dat bleek wij organiseerden ons met 4 man en gingen als eerste de afdaling in. En al in de eerste bocht schatten pibe de bocht verkeerd in want het was een gemene bocht. Pibe hield hem recht, maar moest bijremmen, en ik remde waarschijnlijk ook en schoof zo onderuit tegen een paalte van de vangrail en vervolgens gleed ik de afgrond in, Hermano kwam me achterna die viel ook. Wat er toen is gebeurd weet ik niet meer precies maar javier heeft me uit de afgrond getrokken en weer op de fiets gezet. Pibe, pol en cornejo stonden op ons te wachten en reden ons weer terug naar het peloton. Eenmaal daar aangekomen begon eigenlijk gelijk de laatste klim en ik voelde wel alles pijn doen, maar zat nog steeds met schrik in de benen. Toen ben ik naar voren gereden en ben ik samen met Hermano doorgedemareert de Russen pastten, de nr2 van gister ook alleen de Chileen hing er nog aan! Maar daar had ik nog een mooie voorsprong op in het algemeen klassement. Nadat ik van Hermano overnam begon een kort afdalingkje en onderaan zouden we haaks links omhoog moeten schieten, alleen daar lag zo’n pak grind dat toen ik naar links stuurde me fiets rechtdoor gleed en zo voor de 2e keer tegen het asfalt geplakt lag. Nadat ik weer nieuwe wielen had gekregen begon ik in de achtervolging ik kwam tot 20seconden van de chileen alleen toen klapte ik finaal uit mekaar. Het was op, 2x achtervolgen eisden zijn tol! Alles zat onder het bloed, mijn nieuwe witte sokken liepen vol met bloedstraaltjes en de pijn van het asfalt begon door te wegen. Mijn botten,rug,ribben bovenbeen ellebogen ze zijn bont en blauw. Op 2 km van de top ben ik even gestopt omdat ik weer allemaal sterretjes begon te zien, vervolgens heeft de mecanieker me nog 2 km naar boven geduwd en alle andere ploegleiders staken ook nog handjes toe. Maar waar werkelijk waar alles lukte in het begin ging aan het einde werkelijk alles mis! Het ergste was nog dat de Chileen nu leider is en dat had ik moeten zijn! Mijn ploegleider baalde als een stekker maar verzekerde dat ik nog dit jaar een vuelta ga winnen! Hij vertelde me ook dat ik van het hele peloton het hardste omhoog reed en dat ik maar weinig geluk kende. Oftewel ik had vandaag mijn leiderstrui moeten verdedigen! Maar ook dit is wielrennen. Nu doe ik mooi even rustig aan en dan begin ik over 2 of 3 dagen weer rustig met fietsen! Overigens heb ik niets gebroken alleen me Ribben, Pols, elleboog, en rug gekneusd en heb ik me ellebogen en knieen en heupen openliggen. Je kunt het erger treffen :s. Maar goed het geneest allemaal vanzelf en de vorm is goed dus niets om me zorgen over te maken!!!

Groetjes JOoste

  Op de 9 km lange klim achter david guttierez

Joost solo 25 km

Nadat we vorige week de 2e overwinning van het seizoen hadden binnen gehaald. Wouden we meer, namelijk op een soort van
Belgische omloop van 16 km met een korte klimmetjes erin, en aan het einde een klim van 10km in 1 grote ronde na de afdaling was
het nog 10 km vlak naar de finish toe! Daar zou het op moeten gebeuren. Heel de koers werd gedomineerd door de ploegen uit cantabria
die hun van hun beste kant wouden laten zien voor eigen publiek. Maar wanneer er 1 iemand van ons bijzat hielden ze de benen stil.
Het was weer een ouderwetse Camargo-roper tegen deputacion de leon. Nadat we ze vorige week het nakijken hadden gegeven waren ze dubbel
gewaarschuwd. Dat hadden ze goed in de oren geknoopt en aangezien hun met 18 man aan het vertrek stonden en wij maar met 7 waren we in het nadeel.

Maar goed, de koers begon zoals altijd, vuurwerk vanaf km 1 links en rechts vlogen ze erin. Op het eerste klimmetje brak dan ook gelijk het peloton,
met 30 man reden we iets vooruit. Maar niet voorlang, in de 2e ronde was het weer hetzelfde verhaal. weer splitte zich een groep los van het peloton
op het klimmetje. Maar wederom kregen we geen ruimte, gelukkig maar want ik was de enige van de ploeg samen met de kleine argentijn.
In de 4e ronde besloot ik zelf wat initiatief te nemen, ik sprong op het vlakke weg, alleen er sloot niemand aan, dus had de keuze of doorbuffelen,
of op het peloton te wachten. Ik voelde me goed, en besloot door te rijden op het vlakke pakte ik 15 seconden, toen ik uit de heuvelzone kwam had ik 33 seconden,
Dat was voldoende om de alarmbellen te laten rinkelen bij camargo en achter mij werden de 18 aangevuurd om me niet verder uit te laten lopen,
Na 25 km alleen kwam 1 Camargo bij mij aansluiten ik wachten op hem om vervolgens samen verder te gaan, Hij dacht daar echter anders over. Overnemen daar
dacht hij niet aan, toen ik vervolgens de hele klim op kop had gereden vroeg ik nog 1 keer om over te nemen. Toen demarreerde hij kei hard weg, hier was
ik al de hele klim bang voor dus reed ik iets op reserve en kon ik hem in de afdaling weer terugpakken. Toen kwam het hele peloton weer terug want we sloten
nou niet bepaald een vriendschap en ik bleef nou lekker in zijn wiel zitten.

Toen was het tijd voor Pagina (mijn ploeggenoot) om zijn gashendel open te trekken, weer sloegen de alarmbellen van camargo op tilt en als een zwerm zwarte vliegen
reden ze het gat als gekken dicht. Toen reed ik samen met pol weer weg, en wederom dezelfde jongen als vorige week zat erbij. en 2 van een andere ploeg cantabria soploa,
Die waren niet echt happig om over te nemen, en toen trok pol zijn turbo diesel vol open, en ik bleef achter met 1 camargo, en 2 cantabria’s soploa. Toen werden we
wederom teruggepakt door de zwarte vliegen van camargo, pol reed er nog iets voor en toen de lange klim van 10 km begon was alles samen. David Guttieruz (nr3 vorige week)
Liet zijn ploeg de klim aanvatten, dat deden ze voortreffelijk want we bleven nog met 15 man over na 3 km klimmen. Toen de laatste man van hun vervolgens overnam
zat iedereen in zuurstofnood. Toen gaf hij af en dacht ik gelukkig, het feit was dat david gutierez nog reserve had en demareerde, wij zaten nog met 4 man achter hem
en cantabria soploa zat nog met 2 en die reden het gat dicht, vervolgens dacht ik dat we bijna boven waren en sprong ik alleen weg, keek achterom en pakte mooie voorsprong,
vervolgens zag ik achter het huis een motor van de politie verschijnen en bleek de klim nog 2 km langer te zijn. Toen heb ik mijn voorsprong maar gebruikt om een klein
beetje uitterusten want weer reden de cantabria’s soplao het gaatje dicht. Toen stopte we vooraan want niemand had meer reserves en reden we relatief rustig naar boven.
Zo kon er nog 1tje terug keren vanachteruit, en reden we met 6 man de afdaling in. Vervolgens in het vlakke vlak voor de finish probeerde ik het nog 1x volle bak.
Maar wederom david die het gat dicht reed, dat deed die overigens bij iedereen, zo konden van achteruit nog Pol en pibe terug komen, alleen toen draaide we net de
laatste bocht in. Ik kwakte mijn fiets als 3e door de bocht en gaf die positie niet meer af. Dus weer een mooie podium plaats. Nadeel was dat ze me voort kennen
en niet meer zoveel ruimte gaven. Omdat pol en Pibe nog aansloten op het vlakke en uiteindelijk 6e en 13e werden wonnen we toch wel weer het ploegen klassement.

Ik hoop eind van dit jaar

Dus we konden weer met blije gezichten richting villablino, volgende week rijd ik vanaf donderdag tot zaterdag vuelta ascension week erop vuelta Lugo ook 3 dagen,
daarna robledo waar ik vorig jaar 2e werd, en uiteindelijk rijden we circuito montanas.(profkoers van 7 dagen) met oa Rabobank, garmin, kathousha, en de ploeg van frank
van den broucke zou ook komen..

Groetjes JOost

http://www.diariopalentino.es/noticia.cfm/Deportes/20090513/diputacion/leon/corre/casa/34956DF1-1A64-968D-59174FE9482A1747  Overigens was het vanaf km 2 al een slagveld, de wind en de bergen speelde een grote betekenis, daardoor maar 23 renners geclasseert. Overigens vond de ploegleider ons nog te dik, maar s’avonds zijn we met de ploeg uit eten gegaan, en bestelde hij zelfs frietjes, cola en shoarma. Dus hij was wel erg tevreden

Eindelijk is het dan zo ver, ik ben verlost van mijn naam eeuwige 2e, zoetemelk, pannekoek etc. Gisteren heb ik namelijk mijn eerste koers gewonnen! Ik kende de koers nog van vorig jaar. En ook deze koers was wederom in de buurt van Palancia, namelijk tariego. Het hele dorp was in een feestroes, niet om mij maar hier waren de jaarlijks zomer feesten al in volle gang.

Toen we vertrokken stonden er vele goed bezopen spanjaarden vuurwerk aftesteken en ons allemaal succes toe te wensen. Al op de eerste klim van de dag ontsnapte maarliefst 4 camargo’s, en 2 froiz. Op de klim reed ik er naar toe, en bovenop pakte ik nog snel 2 bergpunten mee. Vervolgens ben ik in het wiel gaan zitten, want ik was de enige van de ploeg en er zaten hele sterke renners bij. (Segovia winnaar vuelta extremadura) (david gutierez ieder jaar goed voor 10 overwinningen). Na 30 km kwam het peloton terug onder aanvoering van toshiba avila. Toen begon ook meteen de 2e klim en Segovia probeerde weg te rijden, ik sprong meteen op zijn wiel en reden met 2en weg. Halverwege sloot de rest aan en ons team zat mooi van voren, dus was het zaak om door te trekken, mensen te elimineren, ik trok door en bovenop kwamen we met 3 man los van het peloton, ik pakte de bergpunten en boven op het plateau trokken we even door. Maar de ploeg van camargo was niet vertegenwoordigd en die dichten het gat in no time. Na de afdaling viel het stil, er stond verschrikkelijke wind tegen, en 2 camargo glipten er tussenuit. Narcis een ploeggenoot van mij sprong mee. Toen we rechtsaf draaide was het tijd om oorlog te voeren, Pagani trok alles op een lint, Pol en ik zaten rustig uit de wind en de rest reed op het kantje vol in de wind! Toen was het mijn beurt, en begon het peloton al een beetje te scheuren, uiteindelijk sloten we met 3 man ana bij de eerste, 3 camargo, en 3 leon. Dat was ideaal omdat de andere ploegen een heel eind uitgedund waren in de bergen, en dus niet meer echt een blok waren. Wij zaten er nog met 4 man achter en camargo nog met 6. Dus ze lieten ons rijden, maar op het volgende korte klimmetje met heel veel wind trok pol nog een keertje zijn gashendeltje open, en bleef narcis met 2 camargo’s achter. Nu was het dus 2 van leon, tegen 1 camargo. Snel pakte we 1.30 voorsprong omdat er niemand reed. Het plan was nu om de laatste camargo ook kwijt te raken. Op de klim trok ik vervolgens door, en Pol en Ik hoorde hem hijgen, kraken, piepen, terugschakelen, en dat was het moment om gas te geven 70 km stond ons nog te wachten met 3 klimmen. Achter ons was david gutiurez weggesprongen en kwam bij zijn ploeggenoot, ondertussen was de Nederlandse tandem op stoom aan het komen en pakten we snel weer anderhalve minuut op de 2 camargo’s. In het peloton ging Toshiba weer op kop rijden en raapte de 2 camargo’s op. Daarna vielen ze in het peloton stil en liep onze voorsprong na de 3 minuten toe. Ondertussen was ik zeker van de bergprijs en was het zaak om nu ook die overwinning veilig te stellen. Dat lukte, omdat ik de vorige keer pol aan zijn overwinning had geholpen was het nu mijn beurt om als eerste de finish te passeren! Met dank aan Pol, de ploeg die achter ons super goed gecontroleerd had, is het een feit: IK HEB GEWONNEN! En een overwinning met een goud randje, want 70 km met zijn 2en vooruit dat hoeft van mij geen 2e keer!

Volgende week sluiten we het voorseizoen af in cantabria santander, daarna begint het vuelta seizoen!

Eindelijk hebben we weer eens internet, daarom snel een stukje over de koersen afgelopen dagen! Het einde van het voorseizoen nadert en de eerste renners beginnen al koersmoe te raken. Onze ploegleider houd ons nog op scherp. Want heel veel koersen hebben we nog niet gereden vergeleken met de rest!

Palencia:

Maar als er gekoerst wordt doen we mee, Getuige het feit dat we in Palencia meteen meededen, 7 man reden weg voor de berg en ik sprong op de berg samen met een jongen van avila naar de 7 leiders. Meteen sprong ik erop en erover en won zo de eerste bergpunten. Maar in de afdaling sloeg het noodlot toe, reed voor lek en kon de fiets gelukkig rechthouden. Toen ik me wiel gewisseld had kwamen de eerste van het peloton al in de verte aanzetten en de kopgroep was al zeker 30 seconden vooruit. Op de volgende klim zouden we met 3 van onze ploeg het op de kant zetten boven op de berg, hermano en ik reden op de klim op kop en vervolgens boven nam de Nederlandse brommer Pol van ons over, die deed dat zo hard dat alle spanjaarden kraakten en we met 14 man de oversteek maakte weer naar de kopgroep. Na enig aarzelen werd er toch doorgereden. Snel pakte we meer als een minuut, en werd er overal gecontroleerd gereden. Op de laatste klim van de dag probeerde ik nog weg te rijden, maar er waren meer liefhebbers, doordat alles een beetje gedesorganiseerd was kon pol van achter uit weg springen en pakte in zijn eentje 30 seconden, die stond hij niet meer af. Ik zelf zat er achter en werd in de sprint 5e en 6e algemeen, ook werd ik nog 2e in het bergklassement. De vorm is er al vanaf de eerste koers alleen het ontbreekt nog een beetje aan geluk!

Segovia:

Hier moest het dan gebeuren, winnen!! Ik kreeg mooi weer een beschermde rol toegedeeld. Met 200 vertrekkers was er in ieder geval genoeg animo om te koersen. Maar ik reed weer als een kip zonder kop, en het eerste uur zat ik in iedere ontsnapping mee. Dat is opzich niet verkeerd maar het parcours leende zich er niet voor, het was namelijk vlak, geen wind alleen aan het einde moesten we 2x de stadsmuren van segovia beklimmen over kasseien. Na  1 uur koers voelde ik al dat ik toch maar iets minder gek moest doen en dat bleek de juiste beslissing na 3.00 uur kwamen we  bij de eerste klim aan, na wat nerveus duw en trek werk werd ik door mijn ploeggenoot pibito (kleine argentijn) afgezet bij de eerste. Op de klim zelf gebeurde weinig alleen bovenop maakten we ons met 15 man los. Toen het even stil viel op 7 km van de streep probeerde ik het. Pakte wat voorsprong maar achter de kopgroep sloot het peloton aan. Er organiseerde een ploeg en mijn kans was verkeken. Uiteindelijk draaide we met 60 man de klim op en bovenop bij de finish werd ik 7e! Weer ontbrak het beetje geluk!

$